Büyük Labirent

Renkli anahtarları bul, kapıları aç, gökkuşağı çıkışa ulaş.

Dört dünyaya bölünmüş kocaman bir labirent — orman, buz, kum ve kristal — ve kullanmak istediği şeyin üstüne yürüyen küçük bir kahraman. Okunacak hiçbir şey yok: kırmızı anahtar kırmızı kapıları açar, kuralın tamamı bu. Kimse ölmüyor, hiçbir şey tükenmiyor, saat işlemiyor. Kaybolursan kafanın üstündeki ok yolu gösterir, yandaki harita gezdiğin yerleri çizer, çok beklersen bir ateşböceği gelip önüne düşer.

Nasıl oynanır

1. Yön tuşları veya WASD ile yürü — telefonda parmağınla sürükle.
2. Anahtara dokun, alırsın. O renkteki bütün kapılar aynı anda açılır.
3. Sandıklara ve kaldıraçlara da yürü — her şey dokunarak çalışır.
4. Kafanın üstündeki oku ya da yandaki haritayı takip et, gökkuşağı çıkışı bul.

Neden sadece tıklamaktan ibaret değil

Bu yaş için yapılan oyunların çoğu, dünyayı öğretmeden önce bir düğme öğretir. Burada düğme hiç yok: kullanmak istediğin şeyin üstüne yürüyorsun. Bu tek karar okumayı, öğreticiyi ve sinirlenmeyi birden ortadan kaldırıyor; geriye küçük bir çocuğun gerçekten sevdiği şey kalıyor — büyük bir yerde olmak ve çıkışı bulmak. Labirent çıkmaz sokaklara dallanmak yerine halka yapıyor, yani gezinmek eninde sonunda bir yere çıkarıyor; bekçiler de yakalamak yerine iki kare geri itip uyuyakalıyor.

Gece ve yağmur

Ne kadar zor?

Labirent seviyelerle birlikte sertleşmiyor, büyüyor. İlk labirentler bir dakikanın altında geçiliyor; sonrakiler birkaç dakika sürüyor ve akılda tutulacak renk sayısı artıyor. Hiçbir şey seni öldürmediği ve süre olmadığı için zorluk demek daha uzun yürümek ve daha çok hatırlamak demek, kaybedilen bir tur değil. Otomatik bir çocuk botuyla ölçtük: ilk labirent yaklaşık 46 saniye, beşincisi yaklaşık iki dakika.

Küçük yaşlar için uygun mu?

pitipit'te en küçük yaşa ulaşan oyun bu. Okuma bilmeyen altı yaşındaki bir çocuğun tek başına bitirebilmesi için tasarlandı; dört ve beş yaşındakiler genelde ilk labirentte yanlarında biri olarak halledebiliyor. Oynarken hiç yazı yok — normalde bir cümlenin yapacağı işi renkler yapıyor. Büyükler için de sonraki labirentlerde iş var: dört dünya birbirine geçiyor ve güzergâh önem kazanıyor.

Ebeveynler için

Reklam yok, açılır pencere yok, üyelik yok, satın alınacak bir şey yok, saklanan bir şey yok. Küçük bir çocuk için buradaki en önemli şey oyunun kaybedilememesi: ölüm ekranı yok, dolan bir süre yok, on dakikalık emeği silen bir şey yok. Sekmeyi labirentin ortasında kapatabilirsin, hiçbir şey elinden alınmaz. Ağlanacak bir başarısızlık durumu da yok — bu yaşta bir oyunun tekrar oynanıp oynanmamasını belirleyen şey genelde budur.

Sınıfta

Tek bir yönerge olmadan uzamsal düşünme. Çocuk zihninde bir harita kuruyor, renkleri kilitlerle eşleştiriyor ve yanlış dönüşün hata değil bilgi olduğunu öğreniyor. Yandaki harita soyutlamayı görünür kılıyor: yürüdüğü yol bir çizime dönüşüyor ve bu, çoğu çocuğun kendi hareketini ilk kez bir plan olarak gördüğü an oluyor.

Sorular